Archive for the ‘finanse’ Category
Jeżeli podatnik przekaże swoim kontrahentom prezenty o niewielkiej wartości lub próbki, nie będzie to podlegało opodatkowaniu. Podatnik będzie mógł odliczyć VAT naliczony, związany z zakupem bądź wytwarzaniem próbek. Przykładowo można to zobrazować w następujący sposób. Jakaś firma , raz do roku wręcza swoim kontrahentom prezenty o wartości 40 zł. Podatnik odliczył VAT przy zakupie tych prezentów. Ponieważ ich wartość nie przekroczyła 50 zł. rocznie dla jednego kontrahenta, czynność przekazania prezentów, na potrzeby prezentacji i reklamy, nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT od 1 maja 2004 roku. Przez prezenty o małej wartości rozumie się przekazywane, wręczane przez podatnika jednej osobie towary o łącznej wartości nieprzekraczającej w ciągu roku 50 zł. Ponadto łączna wartość prezentów w roku podatkowym nie może być wyższa niż 0,125 % wartości sprzedaży opodatkowanej podatnika w poprzednim roku podatkowym. Ograniczenie kwotowe dotyczy tylko i wyłącznie prezentów. Nie odnosi się natomiast do próbek. Nowa ustawa VAT definiuje próbkę jako najmniejszą ilość towaru pobraną z dużej partii, która zachowuje skład oraz wszystkie właściwości fizyczne, fizykochemiczne i chemiczne lub biologiczne towaru, przy czym ilość lub wartość przekazywanych, wręczanych przez podatnika próbek nie wskazuje na działanie, mające charakter handlowy. Podatnik musi wykazać, że wydane przez niego towary miały charakter próbek a nie prezentów, darowizny czy też innego, nieoplatanego wydania.
Obowiązek podatkowy w wewnątrz wspólnotowym nabyciu towarów powstanie 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru będącego przedmiotem nabycia. Jeżeli jednak podatnik otrzyma fakturę, wystawioną przez podatnika podatku od wartości dodanej, przed tym terminem, wówczas obowiązek podatkowy powstanie z chwilą wystawienia faktury. Podstawą opodatkowania w przypadku wewnątrz wspólnotowego nabycia towarów jest kwota, którą ja inne należności płacone w związku z nabyciem towarów. Również wydatki dodatkowe takie jak: koszty prowizji, opakowania, transportu oraz kwotę ubezpieczenia pobieranego przez dostawcę od podmiotu dokonującego wewnątrz wspólnotowego nabycia. Podstawa opodatkowania może być pomniejszona o rabaty za zapłatę za towar z góry oraz opusty i zwroty kwot z tytułu dokonanego nabycia udzielone nabywającemu towar. Jeśli po dokonaniu zakupu towarów w którymś z państw UE, nabywca towaru otrzyma zwrot podatku akcyzowego, zapłaconego na terytorium państwa członkowskiego, z którego wysłano lub transportowano materiały, podstawę opodatkowania zmniejsza się o kwotę zwróconego podatku akcyzowego. W przypadku czynności zrównanych z wewnątrz wspólnotowym nabyciem towarów podstawą opodatkowania będzie cena nabycia, a jeżeli cena nabycia nie będzie istniała, to wówczas koszt ich wytwarzania. W tym przypadku podstawa opodatkowania będą te same składniki, co wyżej.
Pojęcie wewnątrz wspólnotowe nabycie towarów oznacza nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane n terytorium innego państwa członkowskiego niż państwo wysyłki, niezależnie od tego , kto przewozi towar i na czyje zlecenie towar jest przewożony. Pojęcie to zastąpiło import towarów z krajów UE. Aby te zasady mogły być zastosowane, nabywca towarów musi być podatnikiem VAT lub podatnikiem od wartości dodanej, a nabywane towary mają służyć czynnościom wykonywanym przez niego, jako podatnika lub tez osobą prawną niebędącą podatnikiem, ale też w przypadku, gdy dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem VAT lub podatnikiem podatku od wartości dodanej. Wewnątrz wspólnotowe nabycie może wystąpić nie tylko w przypadku dostawy towarów od innego podmiotu. Może to być również przemieszczenie towarów należących do podatnika VAT lub podatku od wartości dodanej, przez niego samego lub w jego imieniu z terytorium państwa członkowskiego, innego niż terytorium kraju, jeśli towary te mają służyć czynnościom wykonywanym przez niego jako podatnika na terenie kraju, również wówczas, gdy przemieszczane towary zostały uprzednio zaimportowane przez tego podatnika na terytorium państwa członkowskiego, innego niż terytorium kraju. Od 1 maja 2004 roku wewnątrz wspólnotowe nabycie towarów zastąpiło dotychczasowy import towarów z krajów Unii Europejskiej. Nie wystąpi więc już dokument SAD, a podatnicy są obowiązani do samodzielnego rozliczania VAT.
Podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystycznych jest kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku. Przez marżę rozumiemy różnicę między kwotą należności, którą ma zapłacić nabywca usługi, a ceną nabycia przez podatnika towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści nabywcy usługi. Przez usługi dla bezpośredniej korzyści nabywcy rozumiemy usługi stanowiące składnik świadczonej usługi turystycznej, a w szczególności transport, wyżywienie, ubezpieczenie. Marża będzie mogła być opodatkowana, gdy podatnik ma siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium kraju, działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek; świadczy usługę na rzecz osób fizycznych niebędących podatnikami podatku lub na rzecz osób fizycznych będących podatnikami podatku dla celów niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dzieję się tak w sytuacji, gdy podatnik przy wykonywaniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści nabywcy usługi lub prowadzi ewidencję, z której wynikają kwoty wydatkowane na nabycie towarów i usług od innych podatników, dla bezpośredniej korzyści nabywcy usług oraz posiada dokumenty, których wynikają te kwoty. Podatnikom stosującym szczególna procedurę opodatkowania marży nie przysługuje prawo do obniżania kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego od towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści nabywcy usługi. Usługi turystyczne podlegają opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0 %.
Inwentaryzacją nazywamy czynności z ustaleniem stanu rzeczywistego, wykazanego w księgach rachunkowych aktywów i pasywów. Dokonuje się jej w celu sprawdzenia i ewentualnej korekty danych z ewidencji księgowej oraz rozliczenia osób materialnie odpowiedzialnych za powierzone im składniki majątkowe. Inwentaryzacja jest najbardziej wiarygodna formą kontroli majątku jednostki, jest narzędziem do zarządzania nią, pozwala ocenić gospodarczą przydatność składników aktywów, strukturę i stan zapasów. Czynności inwentaryzacyjne dokumentuje się na arkuszach spisowych i protokołach. Oba rodzaje dokumentów, po ich sporządzeniu i podpisaniu, stają się dowodami potwierdzającymi, że w danym miejscu i czasie znajdują się składniki majątkowe objęte spisem inwentaryzacyjnym. Arkusze muszą być kolejno numerowane. Muszą być sporządzone w sposób staranny, czytelny i trwały, dane na nich nie mogą być zamazywane, przerabiane, wycierane. Arkusze podpisuje przewodniczący komisji inwentaryzacyjnej lub jego zastępca. Stanowią on druki ścisłego zachowania, czyli stanowią druki podlegające ścisłemu rozliczeniu. Inwentaryzacja pełna okresowa – polega na spisywaniu z natury, na określony dzień wszystkich składników aktywów i pasywów. Pełna inwentaryzacja ciągła – wykorzystywana jest w dużych jednostkach, w celu bardziej równomiernego rozłożenia w czasie spisów z natury. Wyrywkowa inwentaryzacja okresowa lub ciągła – polega na spisywaniu z natury tylko części aktywów i pasywów, resztę przyjmujemy według stanu ewidencyjnego.
Z obrotem towarowym wiąże się działalność handlowa polegająca na przemieszczaniu towarów na podstawie umów kupna – sprzedaży, od producenta bądź z importu do konsumenta. Jednostki handlowe mogą prowadzić obrót towarowy hurtowy, detaliczny, gastronomiczny, komisowy, ze skupem, procesem uszlachetniającym towar oraz jego pakowaniem. W zależności od stosowanej organizacji dostaw towarów i sposobu ich przemieszczania od dostawców do konsumentów, można mówić o obrocie magazynowym i tranzytowym. Przy obrocie magazynowym, towar podlegający przemieszczaniu od producenta do konsumenta składowany jest w magazynie każdej jednostki uczestniczącej w obrocie towarowym. Rozliczenie za dostarczone towary odbywa się bezpośrednio miedzy odbiorca i dostawcą bez udziału innych uczestników obrotu towarowego. Obrót tranzytowy wymaga uczestnictwa jednostki organizującej dostawę z pominięciem jednak składowania towarów w tej jednostce. Organizator dostaw, jako pośrednik przy zakupie towarów, odpowiadać może za rozliczenie dostawy lub rozliczenie nie należy do jego obowiązków. Wśród jednostek handlowych rozróżniamy jednostki handlowe hurtowe i detaliczne. Hurt nabywa bezpośrednio towary od producentów, importerów lub w skupie i odsprzedaje je detalowi lub innym jednostkom, które nie są jednostkami handlowymi. Detal zakupuje towary w hurcie lub bezpośrednio u producenta i sprzedaje je indywidualnym nabywcom. Przedmiotem obrotu towarowego są towary stanowiące podstawowy składnik rzeczowych aktywów obrotowych.
Pojęcie niedoborów i nadwyżek może dotyczyć rzeczowych i pieniężnych aktywów jednostek. Niedobory i nadwyżki stanowią równowartość ilościowych różnic inwentaryzacyjnych (inwentaryzacja czyli spis z natury, porównuje stan rzeczywisty ze stanem ewidencyjnym). Niedobory i nadwyżki należy odróżnić od szkód, przez które rozumie się zmniejszenie wartości rzeczowych składników aktywów na skutek pogorszenia ich jakości, spowodowane niewłaściwymi warunkami przechowywania lub transportu, wpływami atmosferycznymi, niewłaściwą troską osób odpowiedzialnych. Niedobory, szkody i nadwyżki klasyfikuje się następująco: niedobory i szkody niezawinione – pozorne, nieudokumentowane zużycie, błędy w pomiarach, dokumentacji. Należą tu tzw. niedobory losowe, spowodowane wypadkami losowymi. Niektóre materiały zmniejszają swoja obecność w sposób naturalny, na skutek swoich właściwości fizyko- chemicznych. Niedobory i szkody zawinione – powstają na skutek przywłaszczenia mienia lub spowodowania szkody przez osoby odpowiedzialne materialnie. Nadwyżki – wynikające z braku udokumentowania przychodu, błędów w pomiarach, dokumentach. Nazywane pozornymi oraz rzeczywiste (przyjmowane do ewidencji). Wyceny niedoborów, szkód i nadwyżek określa się w odpowiedni sposób. Niedobory środków pieniężnych i papierów wartościowych – według wartości ewidencyjnej. Niedobory rzeczowych składników aktywów obrotowych – według ceny ujętej w ewidencji. Szkody – w wysokości różnicy miedzy wartością, jaką składnik posiadał przed powstaniem szkody. Nadwyżki środków pieniężnych – według wartości nominalnej.
Wycena rozchodu materiałów oraz zapasu końcowego według cen rzeczywistych jest pracochłonna i uciążliwa zwłaszcza dla jednostek, w których liczba dokonywanych zakupów i rozchodów jest duża. Mając na uwadze powyższe, do wyceny rozchodu i zapasu końcowego materiałów w ciągu roku obrotowego stosuje się ceny ewidencyjne. Jest to stała w danym okresie cena ustalona na poziomie ustalonej ceny zakupu, nabycia lub kosztu wytwarzania. Nie ulega ona zmianie, mimo zmiany rzeczywistych cen zakupu powstałych na skutek zmian źródła zakupu. Stosowanie stałych cen ewidencyjnych pozwala uprościć technikę ewidencji materiałów, dokonywać na bieżąco kontroli kosztów zakupu, ustalić i rozliczyć różnicę między cenami rzeczywistymi a ewidencyjnymi oraz wykazywać na bieżąco wartość przychodu i rozchodu materiałów według cen rzeczywistych. Ceny ewidencyjne różnią się od cen rzeczywistych. Różnice noszą nazwę odchyleń od cen ewidencyjnych materiałów. Mogą one mieć charakter debetowy(dodatni) lub (kredytowy ) ujemny. Odchylenia debetowe powstają wówczas, gdy cena rzeczywista kupowanych materiałów jest wyższa od przyjętej ceny ewidencyjnej. Odchylenie należy dodać do ceny ewidencyjnej, która została zaniżona, aby otrzymać cenę rzeczywistą. Stosowanie cen ewidencyjnych nakłada na jednostki gospodarcze obowiązek bieżącego korygowania cen ewidencyjnych materiałów do cen rzeczywistych. Czynność tę umożliwia prowadzenie konta korygującego, gdyż pozwala, w każdej chwili, doprowadzić wartość materiałów, wyrażoną w cenach ewidentnych, doprowadzić do wartości w cenach rzeczywistych.
W ciągu roku obrotowego przychody i rozchody zapasów materiałów mogą być ujmowane w ewidencji księgowej według rzeczywistych cen zakupu, nabycia lub rzeczywistego kosztu wytwarzania. Rzeczywista cena zakupu, nabycia określona jest w fakturze wystawionej przez dostawcę. Ponieważ jednostka gospodarcza może kupować materiały u różnych dostawców, powstaje problem różnych cen rzeczywistych na te same materiały. W sytuacji, gdy dokonywane są częste zakupy u różnych dostawców, trudno stwierdzić z jakiej dostawy materiał pochodzi. W tej sytuacji problematyczna staje się wycena rozchodu materiałów. Aby rozwiązać ten problem możliwe jest stosowanie następujących rozwiązań wyceny rozchodu materiałów: metoda cen przeciętnych, metoda ceny najwcześniejszej dostawy, metoda ceny najpóźniejszej dostawy. Metoda cen przeciętnych polega na wycenie rozchodu materiałów oraz zapasu końcowego materiałów według średniej ważonej ceny zakupu lub kosztu wytwarzania obliczonej po każdej dostawie. Metoda ceny najwcześniejszej dostawy oparta jest na założeniu, że najwcześniej zakupione materiały są rozchodowane w pierwszej kolejności. Metoda ceny najpóźniejszej dostawy zakłada, że w pierwszej kolejności są rozchodowane materiały najpóźniej zakupione. W zależności od zastosowanej metody wyceny rozchodu materiałów wartości zapasu końcowego i rozchodu kształtują się różnie. W sytuacji wzrostu cen zakupu kolejnych dostaw, najwyższą wartość rozchodu materiałów w cenie zakupu wykazuje metoda ceny najpóźniejszej dostawy, najniższą metoda ceny najwcześniejszej dostawy.