Archive for the ‘podatki’ Category
Obowiązek wystawiania faktur wewnętrznych ciąży na podatniku również w przypadku nabycia towarów, dla którego podatnikiem jest ich nabywca. Według nowej ustawy podatnikami VAT są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające towary, jeżeli dokonującym ich dostawy na terytorium kraju jest podatnik nieposiadający siedziby, stałego miejsca prowadzenia działalności lub stałego miejsca zamieszkania na terytorium Polski. Polska firma X nabyła na terytorium Polski towar od niemieckiej firmy Y. Sprzedawca nie posiada na terenie Polski ani siedziby, ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Polska firma X jest w tym przypadku podatnikiem VAT w związku z dokonaną dostawą towaru. Powinna wystawić fakturę wewnętrzną. Polska firma X ma obowiązek rozliczenia transakcji w deklaracji VAT. Po stronie sprzedaży powinna wykazać obrót i kwotę VAT należnego. VAT należny będzie ulegał przekształceniu w VAT naliczony. Odliczenia będzie można przy tym dokonać w rozliczeniu za miesiąc powstania obowiązku podatkowego lub za miesiąc następny. Powyższa zasada nie dotyczy przypadku, gdy podatek został rozliczony przez dokonującego dostawę towarów na terytorium Polski. Jeżeli firma Y zarejestruje się w Polsce jako podatnik VAT i rozliczy VAT od konkretnej przez siebie sprzedaży na rzecz firmy X, wówczas firma X jest zwolniona z obowiązku rozliczenia VAT należnego z tytułu tej transakcji. W takim wypadku firma X nie będzie również wystawiała faktury wewnętrznej.
Obowiązek wystawiania faktur wewnętrznych mają ci, którzy wykonują czynności nieodpłatne zrównane z odpłatnym świadczeniem usług. Zgodnie z przepisami nowej ustawy o podatku od towarów i usług opodatkowaniu podatkiem VAT podlega nie tylko odpłatne świadczenie usług, ale również nieodpłatne świadczenie, niebędące dostawą, na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców , akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków stowarzyszenia oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług, jeżeli nie są one związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, a podatnikowi będzie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu towarów i usług związanych z tymi usługami. Jeżeli podatnik takiego prawa nie będzie miał, czynność ta nie będzie opodatkowana podatkiem VAT. Nie będzie miał przy tym znaczenia powód, z jakiego podatnik nie będzie miał prawa do odliczania podatku naliczanego, a więc czy będzie to spowodowane tym, że zakupione towary związane były wyłącznie z czynnościami zwolnionymi z VAT, czy też zostały zakupione od osoby niebędącej podatnikiem. Pokazać to może następujący przykład. Firma X świadczy nieodpłatnie usługi turystyczne na cele osobiste jednego ze wspólników. Jeżeli ta firma będzie miała prawo do odliczania VAT przy zakupie towarów lub usług służących do wykonywania tych czynności, to czynność ta będzie podlegała opodatkowaniu VAT. W takim przypadku płatnik będzie musiał wystawić fakturę wewnętrzną.
Jeżeli podatnik przekaże swoim kontrahentom prezenty o niewielkiej wartości lub próbki, nie będzie to podlegało opodatkowaniu. Podatnik będzie mógł odliczyć VAT naliczony, związany z zakupem bądź wytwarzaniem próbek. Przykładowo można to zobrazować w następujący sposób. Jakaś firma , raz do roku wręcza swoim kontrahentom prezenty o wartości 40 zł. Podatnik odliczył VAT przy zakupie tych prezentów. Ponieważ ich wartość nie przekroczyła 50 zł. rocznie dla jednego kontrahenta, czynność przekazania prezentów, na potrzeby prezentacji i reklamy, nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT od 1 maja 2004 roku. Przez prezenty o małej wartości rozumie się przekazywane, wręczane przez podatnika jednej osobie towary o łącznej wartości nieprzekraczającej w ciągu roku 50 zł. Ponadto łączna wartość prezentów w roku podatkowym nie może być wyższa niż 0,125 % wartości sprzedaży opodatkowanej podatnika w poprzednim roku podatkowym. Ograniczenie kwotowe dotyczy tylko i wyłącznie prezentów. Nie odnosi się natomiast do próbek. Nowa ustawa VAT definiuje próbkę jako najmniejszą ilość towaru pobraną z dużej partii, która zachowuje skład oraz wszystkie właściwości fizyczne, fizykochemiczne i chemiczne lub biologiczne towaru, przy czym ilość lub wartość przekazywanych, wręczanych przez podatnika próbek nie wskazuje na działanie, mające charakter handlowy. Podatnik musi wykazać, że wydane przez niego towary miały charakter próbek a nie prezentów, darowizny czy też innego, nieoplatanego wydania.
Obowiązek podatkowy w wewnątrz wspólnotowym nabyciu towarów powstanie 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru będącego przedmiotem nabycia. Jeżeli jednak podatnik otrzyma fakturę, wystawioną przez podatnika podatku od wartości dodanej, przed tym terminem, wówczas obowiązek podatkowy powstanie z chwilą wystawienia faktury. Podstawą opodatkowania w przypadku wewnątrz wspólnotowego nabycia towarów jest kwota, którą ja inne należności płacone w związku z nabyciem towarów. Również wydatki dodatkowe takie jak: koszty prowizji, opakowania, transportu oraz kwotę ubezpieczenia pobieranego przez dostawcę od podmiotu dokonującego wewnątrz wspólnotowego nabycia. Podstawa opodatkowania może być pomniejszona o rabaty za zapłatę za towar z góry oraz opusty i zwroty kwot z tytułu dokonanego nabycia udzielone nabywającemu towar. Jeśli po dokonaniu zakupu towarów w którymś z państw UE, nabywca towaru otrzyma zwrot podatku akcyzowego, zapłaconego na terytorium państwa członkowskiego, z którego wysłano lub transportowano materiały, podstawę opodatkowania zmniejsza się o kwotę zwróconego podatku akcyzowego. W przypadku czynności zrównanych z wewnątrz wspólnotowym nabyciem towarów podstawą opodatkowania będzie cena nabycia, a jeżeli cena nabycia nie będzie istniała, to wówczas koszt ich wytwarzania. W tym przypadku podstawa opodatkowania będą te same składniki, co wyżej.
Podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystycznych jest kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku. Przez marżę rozumiemy różnicę między kwotą należności, którą ma zapłacić nabywca usługi, a ceną nabycia przez podatnika towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści nabywcy usługi. Przez usługi dla bezpośredniej korzyści nabywcy rozumiemy usługi stanowiące składnik świadczonej usługi turystycznej, a w szczególności transport, wyżywienie, ubezpieczenie. Marża będzie mogła być opodatkowana, gdy podatnik ma siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium kraju, działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek; świadczy usługę na rzecz osób fizycznych niebędących podatnikami podatku lub na rzecz osób fizycznych będących podatnikami podatku dla celów niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dzieję się tak w sytuacji, gdy podatnik przy wykonywaniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści nabywcy usługi lub prowadzi ewidencję, z której wynikają kwoty wydatkowane na nabycie towarów i usług od innych podatników, dla bezpośredniej korzyści nabywcy usług oraz posiada dokumenty, których wynikają te kwoty. Podatnikom stosującym szczególna procedurę opodatkowania marży nie przysługuje prawo do obniżania kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego od towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści nabywcy usługi. Usługi turystyczne podlegają opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0 %.
Marża stanowi element ceny detalicznej lub hurtowej. Jeśli marża jest składnikiem ceny hurtowej, mówimy wówczas o marży hurtowej, jeśli natomiast jest częścią składową ceny detalicznej, mamy do czynienia z marżą detaliczną. Obie marże, rozpatrywane łącznie tworzą kategorię marży handlowej. Marża handlowa to jest marża hurtowa plus marża detaliczna. Marże mogą być liczone, biorąc za podstawę obliczeń ceny sprzedaży lub ceny zakupu. W pierwszym przypadku marża jest wyznaczana w postaci rabatu ( opustu od ceny sprzedaży), natomiast w drugim przypadku jest naliczona w postaci narzutu na cenę zakupu. Marże ustalane są na ogół w %. Za podstawę obliczeń przyjmuje się bądź ceny sprzedaży, bądź ceny zakupu. Wysokość marż ustalają same jednostki prowadzące dany szczebel obrotu towarowego, dlatego każdy sklep detaliczny, stanowiący odrębna jednostkę, może stosować inną wysokość marży na taki sam asortyment sprzedawanych przez siebie towarów. Każdy klient przy zakupie jakiegoś towaru, przy odpowiednio wysokiej jego cenie ma prawo żądać na dany towar marży, czyli opustu od ceny sprzedaży, a sprzedawca nie ma prawa mu odmówić. Warto o tym pamiętać, chociaż ten opust nie stanowi jakiejś znaczącej sumy, ale zawsze warto kupić towar o 5% tańszy. Nie zawsze jednak można taką marżę otrzymać. Czasami producent ustala cenę detaliczną na swoje wyroby i następnie marżę handlową dzieli na marżę hurtową i detaliczną. W takiej sytuacji za towar musimy zapłacić tyle, na ile wycenił go producent.
Cena to wyrażona w pieniądzu wartość towaru. Na wartość towaru składa się szereg elementów. Cena zbytu ma za zadanie pokryć koszty poniesione przez producenta na produkcje produktów gotowych oraz umożliwić producentowi osiągnięcie zysku. Cenę hurtową otrzymujemy dodając do ceny zbytu marżę hurtową. Marża hurtowa pokrywa koszty obrotu hurtowego oraz zysk jednostki handlowej. Cena detaliczna składa się z ceny hurtowej i marży detalicznej, przeznaczonej na pokrycie kosztów obrotu detalicznego i na wygospodarowanie zysku w jednostce detalicznej. Każda z cen – zbytu, hurtowa i detaliczna może być jednocześnie ceną zakupu i ceną sprzedaży. Cena zbytu dla producenta jest ceną sprzedaży, dla hurtu jest ceną zakupu. Cena hurtowa dla hurtu jest ceną sprzedaży, zaś dla detalu ceną zakupu. Cena detaliczna dla detalu jest ceną sprzedaży, a dla konsumenta ceną zakupu. W obrocie towarowym spotykamy terminy ceny gastronomiczne oraz ceny skupu. Cena gastronomiczna to cena sprzedaży posiłków i towarów w zakładach gastronomicznych. Jest to odmiana ceny detalicznej. Ustalana w zależności od kategorii lokalu gastronomicznego, może kształtować się na odpowiednim poziomie. Cena skupu jest to cena, jaką jednostka płaci za skupione artykuły i surowce wtórne. Jest więc ceną zakupu dla jednostki prowadzącej skup, a po doliczeniu odpowiedniej marży staje się cena sprzedaży. Różne spojrzenie na ceny w obrocie towarowym sugeruje zachowanie szczególnej ostrożności przy przyjmowaniu określonej ceny do ewidencji towarów.
Z obrotem towarowym wiąże się działalność handlowa polegająca na przemieszczaniu towarów na podstawie umów kupna – sprzedaży, od producenta bądź z importu do konsumenta. Jednostki handlowe mogą prowadzić obrót towarowy hurtowy, detaliczny, gastronomiczny, komisowy, ze skupem, procesem uszlachetniającym towar oraz jego pakowaniem. W zależności od stosowanej organizacji dostaw towarów i sposobu ich przemieszczania od dostawców do konsumentów, można mówić o obrocie magazynowym i tranzytowym. Przy obrocie magazynowym, towar podlegający przemieszczaniu od producenta do konsumenta składowany jest w magazynie każdej jednostki uczestniczącej w obrocie towarowym. Rozliczenie za dostarczone towary odbywa się bezpośrednio miedzy odbiorca i dostawcą bez udziału innych uczestników obrotu towarowego. Obrót tranzytowy wymaga uczestnictwa jednostki organizującej dostawę z pominięciem jednak składowania towarów w tej jednostce. Organizator dostaw, jako pośrednik przy zakupie towarów, odpowiadać może za rozliczenie dostawy lub rozliczenie nie należy do jego obowiązków. Wśród jednostek handlowych rozróżniamy jednostki handlowe hurtowe i detaliczne. Hurt nabywa bezpośrednio towary od producentów, importerów lub w skupie i odsprzedaje je detalowi lub innym jednostkom, które nie są jednostkami handlowymi. Detal zakupuje towary w hurcie lub bezpośrednio u producenta i sprzedaje je indywidualnym nabywcom. Przedmiotem obrotu towarowego są towary stanowiące podstawowy składnik rzeczowych aktywów obrotowych.
W ciągu roku obrotowego przychody i rozchody zapasów materiałów mogą być ujmowane w ewidencji księgowej według rzeczywistych cen zakupu, nabycia lub rzeczywistego kosztu wytwarzania. Rzeczywista cena zakupu, nabycia określona jest w fakturze wystawionej przez dostawcę. Ponieważ jednostka gospodarcza może kupować materiały u różnych dostawców, powstaje problem różnych cen rzeczywistych na te same materiały. W sytuacji, gdy dokonywane są częste zakupy u różnych dostawców, trudno stwierdzić z jakiej dostawy materiał pochodzi. W tej sytuacji problematyczna staje się wycena rozchodu materiałów. Aby rozwiązać ten problem możliwe jest stosowanie następujących rozwiązań wyceny rozchodu materiałów: metoda cen przeciętnych, metoda ceny najwcześniejszej dostawy, metoda ceny najpóźniejszej dostawy. Metoda cen przeciętnych polega na wycenie rozchodu materiałów oraz zapasu końcowego materiałów według średniej ważonej ceny zakupu lub kosztu wytwarzania obliczonej po każdej dostawie. Metoda ceny najwcześniejszej dostawy oparta jest na założeniu, że najwcześniej zakupione materiały są rozchodowane w pierwszej kolejności. Metoda ceny najpóźniejszej dostawy zakłada, że w pierwszej kolejności są rozchodowane materiały najpóźniej zakupione. W zależności od zastosowanej metody wyceny rozchodu materiałów wartości zapasu końcowego i rozchodu kształtują się różnie. W sytuacji wzrostu cen zakupu kolejnych dostaw, najwyższą wartość rozchodu materiałów w cenie zakupu wykazuje metoda ceny najpóźniejszej dostawy, najniższą metoda ceny najwcześniejszej dostawy.
Aktywa obrotowe obejmują te aktywa, które charakteryzuje krótki okres używania – nie dłuższy niż jeden rok. Oznacza to, że podlegają one stałemu procesowi zużywania się i związane są z cyklem produkcyjnym jednostki. Zgodnie z ustawą o rachunkowości aktywa obrotowe stanowią: zapasy półproduktów i produktów w toku, zapasy produktów gotowych, zapasy towarów, zaliczki na dostawy krótkoterminowe. Aktywa obrotowe to też należności z tytułu dostaw i usług, należności z tytułu podatków, dotacji, ceł, ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych oraz innych świadczeń, należności dochodzone na drodze sadowej. Aktywami obrotowymi są udziały lub akcje, papiery wartościowe inne, udzielone pożyczki, środki pieniężne w kasie, środki pieniężne w banku, inne środki pieniężne (weksle, czeki). Aktywa obrotowe możemy podzielić na aktywa rzeczowe – materiały nabyte w celu zużycia na własne potrzeby, gotowe wyroby lub usługi nadające się do sprzedaży. Aktywa finansowe – są płatne lub wymagalne, lub przeznaczone do zbycia w ciągu 12 miesięcy od dnia bilansowego lub od daty ich założenia, wystawienia lub nabycia. Należności krótkoterminowe – ogół należności z tytułu dostaw i usług oraz całość należności z innych tytułów niezaliczanych do aktywów finansowych. Rozliczenia międzyokresowe – trwające nie dłużej niż 12 miesięcy od dnia bilansowego. Aktywa obrotowe charakteryzują się dużą płynnością, o której decyduje w dużym stopniu ich struktura czyli % udział poszczególnych grup aktywów obrotowych w całości przyjętej za 100 %.