Inwentaryzacją nazywamy czynności z ustaleniem stanu rzeczywistego, wykazanego w księgach rachunkowych aktywów i pasywów. Dokonuje się jej w celu sprawdzenia i ewentualnej korekty danych z ewidencji księgowej oraz rozliczenia osób materialnie odpowiedzialnych za powierzone im składniki majątkowe. Inwentaryzacja jest najbardziej wiarygodna formą kontroli majątku jednostki, jest narzędziem do zarządzania nią, pozwala ocenić gospodarczą przydatność składników aktywów, strukturę i stan zapasów. Czynności inwentaryzacyjne dokumentuje się na arkuszach spisowych i protokołach. Oba rodzaje dokumentów, po ich sporządzeniu i podpisaniu, stają się dowodami potwierdzającymi, że w danym miejscu i czasie znajdują się składniki majątkowe objęte spisem inwentaryzacyjnym. Arkusze muszą być kolejno numerowane. Muszą być sporządzone w sposób staranny, czytelny i trwały, dane na nich nie mogą być zamazywane, przerabiane, wycierane. Arkusze podpisuje przewodniczący komisji inwentaryzacyjnej lub jego zastępca. Stanowią on druki ścisłego zachowania, czyli stanowią druki podlegające ścisłemu rozliczeniu. Inwentaryzacja pełna okresowa – polega na spisywaniu z natury, na określony dzień wszystkich składników aktywów i pasywów. Pełna inwentaryzacja ciągła – wykorzystywana jest w dużych jednostkach, w celu bardziej równomiernego rozłożenia w czasie spisów z natury. Wyrywkowa inwentaryzacja okresowa lub ciągła – polega na spisywaniu z natury tylko części aktywów i pasywów, resztę przyjmujemy według stanu ewidencyjnego.