Posts Tagged ‘faktury’
Jeżeli podatnik przekaże swoim kontrahentom prezenty o niewielkiej wartości lub próbki, nie będzie to podlegało opodatkowaniu. Podatnik będzie mógł odliczyć VAT naliczony, związany z zakupem bądź wytwarzaniem próbek. Przykładowo można to zobrazować w następujący sposób. Jakaś firma , raz do roku wręcza swoim kontrahentom prezenty o wartości 40 zł. Podatnik odliczył VAT przy zakupie tych prezentów. Ponieważ ich wartość nie przekroczyła 50 zł. rocznie dla jednego kontrahenta, czynność przekazania prezentów, na potrzeby prezentacji i reklamy, nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT od 1 maja 2004 roku. Przez prezenty o małej wartości rozumie się przekazywane, wręczane przez podatnika jednej osobie towary o łącznej wartości nieprzekraczającej w ciągu roku 50 zł. Ponadto łączna wartość prezentów w roku podatkowym nie może być wyższa niż 0,125 % wartości sprzedaży opodatkowanej podatnika w poprzednim roku podatkowym. Ograniczenie kwotowe dotyczy tylko i wyłącznie prezentów. Nie odnosi się natomiast do próbek. Nowa ustawa VAT definiuje próbkę jako najmniejszą ilość towaru pobraną z dużej partii, która zachowuje skład oraz wszystkie właściwości fizyczne, fizykochemiczne i chemiczne lub biologiczne towaru, przy czym ilość lub wartość przekazywanych, wręczanych przez podatnika próbek nie wskazuje na działanie, mające charakter handlowy. Podatnik musi wykazać, że wydane przez niego towary miały charakter próbek a nie prezentów, darowizny czy też innego, nieoplatanego wydania.
Pojęcie wewnątrz wspólnotowe nabycie towarów oznacza nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane n terytorium innego państwa członkowskiego niż państwo wysyłki, niezależnie od tego , kto przewozi towar i na czyje zlecenie towar jest przewożony. Pojęcie to zastąpiło import towarów z krajów UE. Aby te zasady mogły być zastosowane, nabywca towarów musi być podatnikiem VAT lub podatnikiem od wartości dodanej, a nabywane towary mają służyć czynnościom wykonywanym przez niego, jako podatnika lub tez osobą prawną niebędącą podatnikiem, ale też w przypadku, gdy dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem VAT lub podatnikiem podatku od wartości dodanej. Wewnątrz wspólnotowe nabycie może wystąpić nie tylko w przypadku dostawy towarów od innego podmiotu. Może to być również przemieszczenie towarów należących do podatnika VAT lub podatku od wartości dodanej, przez niego samego lub w jego imieniu z terytorium państwa członkowskiego, innego niż terytorium kraju, jeśli towary te mają służyć czynnościom wykonywanym przez niego jako podatnika na terenie kraju, również wówczas, gdy przemieszczane towary zostały uprzednio zaimportowane przez tego podatnika na terytorium państwa członkowskiego, innego niż terytorium kraju. Od 1 maja 2004 roku wewnątrz wspólnotowe nabycie towarów zastąpiło dotychczasowy import towarów z krajów Unii Europejskiej. Nie wystąpi więc już dokument SAD, a podatnicy są obowiązani do samodzielnego rozliczania VAT.
Z obrotem towarowym wiąże się działalność handlowa polegająca na przemieszczaniu towarów na podstawie umów kupna – sprzedaży, od producenta bądź z importu do konsumenta. Jednostki handlowe mogą prowadzić obrót towarowy hurtowy, detaliczny, gastronomiczny, komisowy, ze skupem, procesem uszlachetniającym towar oraz jego pakowaniem. W zależności od stosowanej organizacji dostaw towarów i sposobu ich przemieszczania od dostawców do konsumentów, można mówić o obrocie magazynowym i tranzytowym. Przy obrocie magazynowym, towar podlegający przemieszczaniu od producenta do konsumenta składowany jest w magazynie każdej jednostki uczestniczącej w obrocie towarowym. Rozliczenie za dostarczone towary odbywa się bezpośrednio miedzy odbiorca i dostawcą bez udziału innych uczestników obrotu towarowego. Obrót tranzytowy wymaga uczestnictwa jednostki organizującej dostawę z pominięciem jednak składowania towarów w tej jednostce. Organizator dostaw, jako pośrednik przy zakupie towarów, odpowiadać może za rozliczenie dostawy lub rozliczenie nie należy do jego obowiązków. Wśród jednostek handlowych rozróżniamy jednostki handlowe hurtowe i detaliczne. Hurt nabywa bezpośrednio towary od producentów, importerów lub w skupie i odsprzedaje je detalowi lub innym jednostkom, które nie są jednostkami handlowymi. Detal zakupuje towary w hurcie lub bezpośrednio u producenta i sprzedaje je indywidualnym nabywcom. Przedmiotem obrotu towarowego są towary stanowiące podstawowy składnik rzeczowych aktywów obrotowych.
Pojęcie niedoborów i nadwyżek może dotyczyć rzeczowych i pieniężnych aktywów jednostek. Niedobory i nadwyżki stanowią równowartość ilościowych różnic inwentaryzacyjnych (inwentaryzacja czyli spis z natury, porównuje stan rzeczywisty ze stanem ewidencyjnym). Niedobory i nadwyżki należy odróżnić od szkód, przez które rozumie się zmniejszenie wartości rzeczowych składników aktywów na skutek pogorszenia ich jakości, spowodowane niewłaściwymi warunkami przechowywania lub transportu, wpływami atmosferycznymi, niewłaściwą troską osób odpowiedzialnych. Niedobory, szkody i nadwyżki klasyfikuje się następująco: niedobory i szkody niezawinione – pozorne, nieudokumentowane zużycie, błędy w pomiarach, dokumentacji. Należą tu tzw. niedobory losowe, spowodowane wypadkami losowymi. Niektóre materiały zmniejszają swoja obecność w sposób naturalny, na skutek swoich właściwości fizyko- chemicznych. Niedobory i szkody zawinione – powstają na skutek przywłaszczenia mienia lub spowodowania szkody przez osoby odpowiedzialne materialnie. Nadwyżki – wynikające z braku udokumentowania przychodu, błędów w pomiarach, dokumentach. Nazywane pozornymi oraz rzeczywiste (przyjmowane do ewidencji). Wyceny niedoborów, szkód i nadwyżek określa się w odpowiedni sposób. Niedobory środków pieniężnych i papierów wartościowych – według wartości ewidencyjnej. Niedobory rzeczowych składników aktywów obrotowych – według ceny ujętej w ewidencji. Szkody – w wysokości różnicy miedzy wartością, jaką składnik posiadał przed powstaniem szkody. Nadwyżki środków pieniężnych – według wartości nominalnej.
Aktywa obrotowe obejmują te aktywa, które charakteryzuje krótki okres używania – nie dłuższy niż jeden rok. Oznacza to, że podlegają one stałemu procesowi zużywania się i związane są z cyklem produkcyjnym jednostki. Zgodnie z ustawą o rachunkowości aktywa obrotowe stanowią: zapasy półproduktów i produktów w toku, zapasy produktów gotowych, zapasy towarów, zaliczki na dostawy krótkoterminowe. Aktywa obrotowe to też należności z tytułu dostaw i usług, należności z tytułu podatków, dotacji, ceł, ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych oraz innych świadczeń, należności dochodzone na drodze sadowej. Aktywami obrotowymi są udziały lub akcje, papiery wartościowe inne, udzielone pożyczki, środki pieniężne w kasie, środki pieniężne w banku, inne środki pieniężne (weksle, czeki). Aktywa obrotowe możemy podzielić na aktywa rzeczowe – materiały nabyte w celu zużycia na własne potrzeby, gotowe wyroby lub usługi nadające się do sprzedaży. Aktywa finansowe – są płatne lub wymagalne, lub przeznaczone do zbycia w ciągu 12 miesięcy od dnia bilansowego lub od daty ich założenia, wystawienia lub nabycia. Należności krótkoterminowe – ogół należności z tytułu dostaw i usług oraz całość należności z innych tytułów niezaliczanych do aktywów finansowych. Rozliczenia międzyokresowe – trwające nie dłużej niż 12 miesięcy od dnia bilansowego. Aktywa obrotowe charakteryzują się dużą płynnością, o której decyduje w dużym stopniu ich struktura czyli % udział poszczególnych grup aktywów obrotowych w całości przyjętej za 100 %.