Posts Tagged ‘finanse’
Obowiązek wystawiania faktur wewnętrznych ciąży na podatniku również w przypadku nabycia towarów, dla którego podatnikiem jest ich nabywca. Według nowej ustawy podatnikami VAT są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające towary, jeżeli dokonującym ich dostawy na terytorium kraju jest podatnik nieposiadający siedziby, stałego miejsca prowadzenia działalności lub stałego miejsca zamieszkania na terytorium Polski. Polska firma X nabyła na terytorium Polski towar od niemieckiej firmy Y. Sprzedawca nie posiada na terenie Polski ani siedziby, ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Polska firma X jest w tym przypadku podatnikiem VAT w związku z dokonaną dostawą towaru. Powinna wystawić fakturę wewnętrzną. Polska firma X ma obowiązek rozliczenia transakcji w deklaracji VAT. Po stronie sprzedaży powinna wykazać obrót i kwotę VAT należnego. VAT należny będzie ulegał przekształceniu w VAT naliczony. Odliczenia będzie można przy tym dokonać w rozliczeniu za miesiąc powstania obowiązku podatkowego lub za miesiąc następny. Powyższa zasada nie dotyczy przypadku, gdy podatek został rozliczony przez dokonującego dostawę towarów na terytorium Polski. Jeżeli firma Y zarejestruje się w Polsce jako podatnik VAT i rozliczy VAT od konkretnej przez siebie sprzedaży na rzecz firmy X, wówczas firma X jest zwolniona z obowiązku rozliczenia VAT należnego z tytułu tej transakcji. W takim wypadku firma X nie będzie również wystawiała faktury wewnętrznej.
Jeżeli podatnik przekaże swoim kontrahentom prezenty o niewielkiej wartości lub próbki, nie będzie to podlegało opodatkowaniu. Podatnik będzie mógł odliczyć VAT naliczony, związany z zakupem bądź wytwarzaniem próbek. Przykładowo można to zobrazować w następujący sposób. Jakaś firma , raz do roku wręcza swoim kontrahentom prezenty o wartości 40 zł. Podatnik odliczył VAT przy zakupie tych prezentów. Ponieważ ich wartość nie przekroczyła 50 zł. rocznie dla jednego kontrahenta, czynność przekazania prezentów, na potrzeby prezentacji i reklamy, nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT od 1 maja 2004 roku. Przez prezenty o małej wartości rozumie się przekazywane, wręczane przez podatnika jednej osobie towary o łącznej wartości nieprzekraczającej w ciągu roku 50 zł. Ponadto łączna wartość prezentów w roku podatkowym nie może być wyższa niż 0,125 % wartości sprzedaży opodatkowanej podatnika w poprzednim roku podatkowym. Ograniczenie kwotowe dotyczy tylko i wyłącznie prezentów. Nie odnosi się natomiast do próbek. Nowa ustawa VAT definiuje próbkę jako najmniejszą ilość towaru pobraną z dużej partii, która zachowuje skład oraz wszystkie właściwości fizyczne, fizykochemiczne i chemiczne lub biologiczne towaru, przy czym ilość lub wartość przekazywanych, wręczanych przez podatnika próbek nie wskazuje na działanie, mające charakter handlowy. Podatnik musi wykazać, że wydane przez niego towary miały charakter próbek a nie prezentów, darowizny czy też innego, nieoplatanego wydania.
Podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystycznych jest kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku. Przez marżę rozumiemy różnicę między kwotą należności, którą ma zapłacić nabywca usługi, a ceną nabycia przez podatnika towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści nabywcy usługi. Przez usługi dla bezpośredniej korzyści nabywcy rozumiemy usługi stanowiące składnik świadczonej usługi turystycznej, a w szczególności transport, wyżywienie, ubezpieczenie. Marża będzie mogła być opodatkowana, gdy podatnik ma siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium kraju, działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek; świadczy usługę na rzecz osób fizycznych niebędących podatnikami podatku lub na rzecz osób fizycznych będących podatnikami podatku dla celów niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dzieję się tak w sytuacji, gdy podatnik przy wykonywaniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści nabywcy usługi lub prowadzi ewidencję, z której wynikają kwoty wydatkowane na nabycie towarów i usług od innych podatników, dla bezpośredniej korzyści nabywcy usług oraz posiada dokumenty, których wynikają te kwoty. Podatnikom stosującym szczególna procedurę opodatkowania marży nie przysługuje prawo do obniżania kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego od towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści nabywcy usługi. Usługi turystyczne podlegają opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0 %.
Wycena rozchodu materiałów oraz zapasu końcowego według cen rzeczywistych jest pracochłonna i uciążliwa zwłaszcza dla jednostek, w których liczba dokonywanych zakupów i rozchodów jest duża. Mając na uwadze powyższe, do wyceny rozchodu i zapasu końcowego materiałów w ciągu roku obrotowego stosuje się ceny ewidencyjne. Jest to stała w danym okresie cena ustalona na poziomie ustalonej ceny zakupu, nabycia lub kosztu wytwarzania. Nie ulega ona zmianie, mimo zmiany rzeczywistych cen zakupu powstałych na skutek zmian źródła zakupu. Stosowanie stałych cen ewidencyjnych pozwala uprościć technikę ewidencji materiałów, dokonywać na bieżąco kontroli kosztów zakupu, ustalić i rozliczyć różnicę między cenami rzeczywistymi a ewidencyjnymi oraz wykazywać na bieżąco wartość przychodu i rozchodu materiałów według cen rzeczywistych. Ceny ewidencyjne różnią się od cen rzeczywistych. Różnice noszą nazwę odchyleń od cen ewidencyjnych materiałów. Mogą one mieć charakter debetowy(dodatni) lub (kredytowy ) ujemny. Odchylenia debetowe powstają wówczas, gdy cena rzeczywista kupowanych materiałów jest wyższa od przyjętej ceny ewidencyjnej. Odchylenie należy dodać do ceny ewidencyjnej, która została zaniżona, aby otrzymać cenę rzeczywistą. Stosowanie cen ewidencyjnych nakłada na jednostki gospodarcze obowiązek bieżącego korygowania cen ewidencyjnych materiałów do cen rzeczywistych. Czynność tę umożliwia prowadzenie konta korygującego, gdyż pozwala, w każdej chwili, doprowadzić wartość materiałów, wyrażoną w cenach ewidentnych, doprowadzić do wartości w cenach rzeczywistych.