Posts Tagged ‘VAT’
Obowiązek wystawiania faktur wewnętrznych mają ci, którzy wykonują czynności nieodpłatne zrównane z odpłatnym świadczeniem usług. Zgodnie z przepisami nowej ustawy o podatku od towarów i usług opodatkowaniu podatkiem VAT podlega nie tylko odpłatne świadczenie usług, ale również nieodpłatne świadczenie, niebędące dostawą, na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców , akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków stowarzyszenia oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług, jeżeli nie są one związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, a podatnikowi będzie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu towarów i usług związanych z tymi usługami. Jeżeli podatnik takiego prawa nie będzie miał, czynność ta nie będzie opodatkowana podatkiem VAT. Nie będzie miał przy tym znaczenia powód, z jakiego podatnik nie będzie miał prawa do odliczania podatku naliczanego, a więc czy będzie to spowodowane tym, że zakupione towary związane były wyłącznie z czynnościami zwolnionymi z VAT, czy też zostały zakupione od osoby niebędącej podatnikiem. Pokazać to może następujący przykład. Firma X świadczy nieodpłatnie usługi turystyczne na cele osobiste jednego ze wspólników. Jeżeli ta firma będzie miała prawo do odliczania VAT przy zakupie towarów lub usług służących do wykonywania tych czynności, to czynność ta będzie podlegała opodatkowaniu VAT. W takim przypadku płatnik będzie musiał wystawić fakturę wewnętrzną.
Jeżeli podatnik przekaże swoim kontrahentom prezenty o niewielkiej wartości lub próbki, nie będzie to podlegało opodatkowaniu. Podatnik będzie mógł odliczyć VAT naliczony, związany z zakupem bądź wytwarzaniem próbek. Przykładowo można to zobrazować w następujący sposób. Jakaś firma , raz do roku wręcza swoim kontrahentom prezenty o wartości 40 zł. Podatnik odliczył VAT przy zakupie tych prezentów. Ponieważ ich wartość nie przekroczyła 50 zł. rocznie dla jednego kontrahenta, czynność przekazania prezentów, na potrzeby prezentacji i reklamy, nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT od 1 maja 2004 roku. Przez prezenty o małej wartości rozumie się przekazywane, wręczane przez podatnika jednej osobie towary o łącznej wartości nieprzekraczającej w ciągu roku 50 zł. Ponadto łączna wartość prezentów w roku podatkowym nie może być wyższa niż 0,125 % wartości sprzedaży opodatkowanej podatnika w poprzednim roku podatkowym. Ograniczenie kwotowe dotyczy tylko i wyłącznie prezentów. Nie odnosi się natomiast do próbek. Nowa ustawa VAT definiuje próbkę jako najmniejszą ilość towaru pobraną z dużej partii, która zachowuje skład oraz wszystkie właściwości fizyczne, fizykochemiczne i chemiczne lub biologiczne towaru, przy czym ilość lub wartość przekazywanych, wręczanych przez podatnika próbek nie wskazuje na działanie, mające charakter handlowy. Podatnik musi wykazać, że wydane przez niego towary miały charakter próbek a nie prezentów, darowizny czy też innego, nieoplatanego wydania.
Obowiązek podatkowy w wewnątrz wspólnotowym nabyciu towarów powstanie 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru będącego przedmiotem nabycia. Jeżeli jednak podatnik otrzyma fakturę, wystawioną przez podatnika podatku od wartości dodanej, przed tym terminem, wówczas obowiązek podatkowy powstanie z chwilą wystawienia faktury. Podstawą opodatkowania w przypadku wewnątrz wspólnotowego nabycia towarów jest kwota, którą ja inne należności płacone w związku z nabyciem towarów. Również wydatki dodatkowe takie jak: koszty prowizji, opakowania, transportu oraz kwotę ubezpieczenia pobieranego przez dostawcę od podmiotu dokonującego wewnątrz wspólnotowego nabycia. Podstawa opodatkowania może być pomniejszona o rabaty za zapłatę za towar z góry oraz opusty i zwroty kwot z tytułu dokonanego nabycia udzielone nabywającemu towar. Jeśli po dokonaniu zakupu towarów w którymś z państw UE, nabywca towaru otrzyma zwrot podatku akcyzowego, zapłaconego na terytorium państwa członkowskiego, z którego wysłano lub transportowano materiały, podstawę opodatkowania zmniejsza się o kwotę zwróconego podatku akcyzowego. W przypadku czynności zrównanych z wewnątrz wspólnotowym nabyciem towarów podstawą opodatkowania będzie cena nabycia, a jeżeli cena nabycia nie będzie istniała, to wówczas koszt ich wytwarzania. W tym przypadku podstawa opodatkowania będą te same składniki, co wyżej.
Pojęcie wewnątrz wspólnotowe nabycie towarów oznacza nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane n terytorium innego państwa członkowskiego niż państwo wysyłki, niezależnie od tego , kto przewozi towar i na czyje zlecenie towar jest przewożony. Pojęcie to zastąpiło import towarów z krajów UE. Aby te zasady mogły być zastosowane, nabywca towarów musi być podatnikiem VAT lub podatnikiem od wartości dodanej, a nabywane towary mają służyć czynnościom wykonywanym przez niego, jako podatnika lub tez osobą prawną niebędącą podatnikiem, ale też w przypadku, gdy dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem VAT lub podatnikiem podatku od wartości dodanej. Wewnątrz wspólnotowe nabycie może wystąpić nie tylko w przypadku dostawy towarów od innego podmiotu. Może to być również przemieszczenie towarów należących do podatnika VAT lub podatku od wartości dodanej, przez niego samego lub w jego imieniu z terytorium państwa członkowskiego, innego niż terytorium kraju, jeśli towary te mają służyć czynnościom wykonywanym przez niego jako podatnika na terenie kraju, również wówczas, gdy przemieszczane towary zostały uprzednio zaimportowane przez tego podatnika na terytorium państwa członkowskiego, innego niż terytorium kraju. Od 1 maja 2004 roku wewnątrz wspólnotowe nabycie towarów zastąpiło dotychczasowy import towarów z krajów Unii Europejskiej. Nie wystąpi więc już dokument SAD, a podatnicy są obowiązani do samodzielnego rozliczania VAT.
Ustawodawca wprowadził specjalną metodę opodatkowania marży. Dotyczy ona podatników wykonujących czynności polegające na dostawie towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków nabytych uprzednio przez tego podatnika dla celów prowadzonej działalności lub też importowanych w celu odsprzedaży. W tych przypadkach podstawą opodatkowania podatkiem jest marża stanowiąca różnicę między całkowitą kwotą, którą ma zapłacić nabywca towaru, a kwotą nabycia, pomniejszoną o kwotę podatku. Ta zasada opodatkowania marży dotyczy dostawy towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków, które podatnik nabył od osoby fizycznej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, niebędącej podatnikiem. Ta sama zasada będzie obowiązywać, gdy przedmioty zostały nabyte od podatników VAT, o ile dostawa tych towarów nie była zwolniona od podatku. Powyższe zasady będą mogły być stosowane również w przypadkach, gdy dzieła sztuki, przedmioty kolekcjonerskie lub antyki były importowane, nabyte od ich twórców lub spadkobierców prawnych twórców, czy nabyte od podatnika VAT, innego niż w powyższych przypadkach, które podlegały opodatkowaniu podatkiem według stawki 7%. Podatnik będzie mógł skorzystać ze szczególnej procedury opodatkowania marży, jeżeli powiadomi w formie pisemnej Urząd Skarbowy o przyjętym sposobie opodatkowania przed dokonaniem dostawy.
Pojęcie niedoborów i nadwyżek może dotyczyć rzeczowych i pieniężnych aktywów jednostek. Niedobory i nadwyżki stanowią równowartość ilościowych różnic inwentaryzacyjnych (inwentaryzacja czyli spis z natury, porównuje stan rzeczywisty ze stanem ewidencyjnym). Niedobory i nadwyżki należy odróżnić od szkód, przez które rozumie się zmniejszenie wartości rzeczowych składników aktywów na skutek pogorszenia ich jakości, spowodowane niewłaściwymi warunkami przechowywania lub transportu, wpływami atmosferycznymi, niewłaściwą troską osób odpowiedzialnych. Niedobory, szkody i nadwyżki klasyfikuje się następująco: niedobory i szkody niezawinione – pozorne, nieudokumentowane zużycie, błędy w pomiarach, dokumentacji. Należą tu tzw. niedobory losowe, spowodowane wypadkami losowymi. Niektóre materiały zmniejszają swoja obecność w sposób naturalny, na skutek swoich właściwości fizyko- chemicznych. Niedobory i szkody zawinione – powstają na skutek przywłaszczenia mienia lub spowodowania szkody przez osoby odpowiedzialne materialnie. Nadwyżki – wynikające z braku udokumentowania przychodu, błędów w pomiarach, dokumentach. Nazywane pozornymi oraz rzeczywiste (przyjmowane do ewidencji). Wyceny niedoborów, szkód i nadwyżek określa się w odpowiedni sposób. Niedobory środków pieniężnych i papierów wartościowych – według wartości ewidencyjnej. Niedobory rzeczowych składników aktywów obrotowych – według ceny ujętej w ewidencji. Szkody – w wysokości różnicy miedzy wartością, jaką składnik posiadał przed powstaniem szkody. Nadwyżki środków pieniężnych – według wartości nominalnej.
W ciągu roku obrotowego przychody i rozchody zapasów materiałów mogą być ujmowane w ewidencji księgowej według rzeczywistych cen zakupu, nabycia lub rzeczywistego kosztu wytwarzania. Rzeczywista cena zakupu, nabycia określona jest w fakturze wystawionej przez dostawcę. Ponieważ jednostka gospodarcza może kupować materiały u różnych dostawców, powstaje problem różnych cen rzeczywistych na te same materiały. W sytuacji, gdy dokonywane są częste zakupy u różnych dostawców, trudno stwierdzić z jakiej dostawy materiał pochodzi. W tej sytuacji problematyczna staje się wycena rozchodu materiałów. Aby rozwiązać ten problem możliwe jest stosowanie następujących rozwiązań wyceny rozchodu materiałów: metoda cen przeciętnych, metoda ceny najwcześniejszej dostawy, metoda ceny najpóźniejszej dostawy. Metoda cen przeciętnych polega na wycenie rozchodu materiałów oraz zapasu końcowego materiałów według średniej ważonej ceny zakupu lub kosztu wytwarzania obliczonej po każdej dostawie. Metoda ceny najwcześniejszej dostawy oparta jest na założeniu, że najwcześniej zakupione materiały są rozchodowane w pierwszej kolejności. Metoda ceny najpóźniejszej dostawy zakłada, że w pierwszej kolejności są rozchodowane materiały najpóźniej zakupione. W zależności od zastosowanej metody wyceny rozchodu materiałów wartości zapasu końcowego i rozchodu kształtują się różnie. W sytuacji wzrostu cen zakupu kolejnych dostaw, najwyższą wartość rozchodu materiałów w cenie zakupu wykazuje metoda ceny najpóźniejszej dostawy, najniższą metoda ceny najwcześniejszej dostawy.